Η κατάσταση της αριστερής σκέψης σήμερα, είναι το αποτέλεσμα των θεωρητικών προσεγγίσεων που αφορούν την απεξάρτηση του ανθρώπου από την οικονομική και πολιτική εκμετάλλευση, αλλά και των πρακτικών που ακολουθήθηκαν τα τελευταία 200 περίπου χρόνια για να εφαρμοστούν στο πεδίο της πολιτικής οι παραπάνω θεωρίες.
Το κύριο χαρακτηριστικό της αριστεράς ήταν και είναι η αντίδρασή της στο καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής, η ανίχνευση των αδυναμιών και των δυσμενών αποτελεσμάτων που αυτή προκαλεί, καθώς και η περιγραφή ενός διαφορετικού τρόπου παραγωγής και διανομής των αγαθών.
Όταν όμως κρίνεις αυτό που ήδη υπάρχει, έχεις το πλεονέκτημα της ανοιχτής φαντασίας, ώστε να μπορείς να προσεγγίζεις τον θεωρητικό πάντα στόχο σου από πολλές πλευρές και να βλέπεις τα πράγματα από διαφορετικές οπτικές γωνίες.
Η αριστερή διανόηση εκμεταλλεύτηκε αυτή τη δυνατότητα και στη συνολική κριτική του καπιταλισμού ανέπτυξε ποικίλες δυνατότητες αντίδρασης και μια ποικιλομορφία τρόπων και μέσων επίτευξης μια άλλης κοινωνίας, πιο ανθρώπινης, πιο δίκαιας και σίγουρη μη καπιταλιστικής.
Στο λόγο αυτό οφείλεται ο σημερινός κατακερματισμός των πολιτικών δυνάμεων που εκπροσωπούν την αριστερά, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και αλλού.
Κάθε τάση και κάθε άποψη είναι ζωντανή μέσα στον απέραντο κόσμο της αριστερής σκέψης, γιατί κύριο γνώρισμα των αριστερών είναι η πνευματική και κοινωνική ανησυχία και η αγωνία για την όσο το δυνατό γρηγορότερη πραγματοποίηση του σκοπού.
Πολλές δε φορές οι αριστεροί φτάνουν στα όρια του δογματισμού και σε μερικές τα ξεπερνούν κιόλας, όπως συμβαίνει με το Κομμουνιστικό κόμμα της Ελλάδας, που είναι ένα από τα τελευταία εναπομείναντα πολιτικά κόμματα που πρεσβεύουν δογματικά, αυτό που ολοφάνερα έχει αποτύχει.
Στην ιστορική συζήτηση, η οποία θέτει το ερώτημα με ποιο τρόπο πέφτει ο καπιταλισμός, δύο απαντήσεις υπάρχουν θεμελιωμένες στη λογική.
Η πρώτη μας λέει ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό μόνο με τη βία, με μια γενικευμένη δηλαδή επανάσταση η οποία καταλύει το παλαιό καθεστώς και εγκαθιδρύει το νέο και
η δεύτερη προτείνει τον σταδιακό μετασχηματισμό της κοινωνίας με τον διαρκή αγώνα μέσα από το σύστημα και με στόχο τη μετάλλαξή του.
Δεν υπάρχει καμιά λογική αντίφαση στους παραπάνω δυο τρόπους αντίδρασης και αγώνα και είναι απλά θέμα προσωπικής επιλογής για τον κάθε αριστερό να επιλέξει τον τρόπο που επιθυμεί να αγωνιστεί.
Καλό όμως θα είναι να περιγράψουμε με απλά λόγια και να αναλύσουμε χοντρικά, τι ακριβώς σημαίνουν τα παραπάνω.
Η πτέρυγα λοιπόν των αριστερών που επιθυμεί την ανατροπή του πολιτικού κατεστημένου μέσω της επαναστατικής διαδικασίας, θα πρέπει να λάβει υπόψη της τρία πράγματα.
1. Την επανάσταση κάποιος πρέπει να την οργανώσει με τέτοιο τρόπο, ώστε κάποτε να ξεκινήσει
2. Αφού ξεκινήσει θα πρέπει να επικρατήσει
3. Αφού επικρατήσει θα πρέπει να δημιουργήσει αυτό που επαγγέλλεται και όχι να αντικαταστήσει απλά αυτό που προϋπήρχε.
Η άλλη πτέρυγα των αριστερών, αυτή που επιθυμεί να αλλάξει τον κόσμο μέσα από το υπάρχον σύστημα, η συστημική δηλαδή αριστερά, θα πρέπει να λάβει υπόψη της και αυτή τρία πράγματα:
